Afgelopen nacht stierf Steve Jobs. Dé man die Apple maakte tot wat het vandaag is. Genie, inspirator, artiest, kunstenaar, innovator, legende, wereldveranderaar. Woorden schieten even te kort. Hij had er zelf betere dan ik momenteel heb.

“Het besef dat ik zal sterven, is het belangrijkste instrument dat ik heb om belangrijke keuzes te maken in het leven. Zowat alles – verwachtingen, trots, vrees voor vernederingen,… – verzinkt in het niets bij het besef van de dood. Wat rest, is wat echt belangrijk is.”

“Geloof in het werk dat je doet.”

“Your time is limited – don’t waste it living someone else’s life.”If he had a motto, it may have come from “The Whole Earth Catalog,” which he said had deeply influenced him as a young man. The book, he said in his commencement address at Stanford in 2005, ends with the admonition “Stay Hungry. Stay Foolish.”

“I have always wished that for myself,” he said. (Uit de New York Times.)

Afgelopen nacht stierf Steve Jobs. Dé man die Apple maakte tot wat het vandaag is. Genie, inspirator, artiest, kunstenaar, innovator, legende, wereldveranderaar. Woorden schieten even te kort. Hij had er zelf betere dan ik momenteel heb.

“Het besef dat ik zal sterven, is het belangrijkste instrument dat ik heb om belangrijke keuzes te maken in het leven. Zowat alles – verwachtingen, trots, vrees voor vernederingen,… – verzinkt in het niets bij het besef van de dood. Wat rest, is wat echt belangrijk is.”

“Geloof in het werk dat je doet.”

“Your time is limited – don’t waste it living someone else’s life.”

If he had a motto, it may have come from “The Whole Earth Catalog,” which he said had deeply influenced him as a young man. The book, he said in his commencement address at Stanford in 2005, ends with the admonition “Stay Hungry. Stay Foolish.”

“I have always wished that for myself,” he said. (Uit de New York Times.)

Triest nieuws uit Hollywood, waar producente Laura Ziskin op 61-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van borstkanker. Geen bekende naam, maar zonder enige twijfel wel een zeer straffe madam. Zo mag ze als producer namen als ‘Pretty Woman‘, ‘As good as it gets‘, ‘Fight Club‘ en alle Spiderman-films op haar naam schrijven, was ze baas bij filmgigant Fox, de eerste vrouwelijke producente van de Academy Awards en ga zo maar door. Toen er in 2004  borstkanker vastgesteld werd bij Ziskin richtte ze het Stand Up 2 Cancer-fonds op, waarmee ze vele miljoenen ophaalde voor onderzoek in de strijd tegen kanker. Needless to say dat ze een inspirerende madam was, zowel voor vrouwen in de filmsector als voor mensen getroffen door kanker over de hele wereld. Daarom – omdat het niet altijd de klinkende namen hoeven te zijn – een ode aan deze grote madam. Hear hear!

Jeannette inspireerde mij met haar post over Dylan om ook mijn favoriete idolen uit den ouwen tijd eens in het licht te zetten: Johnny Cash en June Carter. Ik hou van hun muziek, hun stijl, hun liefde, hun verhaal. Eveneens hou ik van de jaren ’50; het lijkt me heerlijk in die tijd geleefd te kunnen hebben (of misschien denk ik dat alleen maar omdat ik net niet in die tijd leef). Maar ik hou van de outfits, de haarstijl, het soort muziek van die tijd, het feit dat alles nog wat simpeler was, en misschien toch ook al ingewikkeld genoeg. Ik heb eigenlijk nog meer bewondering voor June – al kan Mr. Cash mij ook natuurlijk ook enorm smaken – maar zo’n vrouw kom je niet vaak tegen denk ik, zeker niet in die tijd. Ze heeft passie en pit, ze gelooft ergens in en staat ergens achter en bovenal volgt ze de eerlijkheid van haar hart. Mr. Cash moet ik zijn succes natuurlijk ook meegeven:  ’At Folsom Prison’ werd één van de best verkochte records ooit, met zelf meer verkochte exemplaren als de Beatles in die tijd.

Het leukste aan Johnny en June en hun muziek vind ik misschien wel het feit dat waar ik ook ben, als ik Johnny Cash hoor en mijn ogen toe doe, ik voor even in een andere wereld gezogen word. Een andere manier om even weg te zijn en in de wereld van Mr. & Mrs. Cash gezogen te worden is de wondermooie fim Walk The Line nog eens kijken. Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon spelen fantastischerwijs de rollen van Johnny Cash en June Carter. Het blijft een topfilm.

Afgelopen zondag was ik te gast op het verrassings-verjaardagsweekend van een goede vriendin van mijn papa; tevens de mama van mijn babysit kindje, mijn werkgever en een vrouw naar mijn hart op alle vlakken. Als ik me een groot real life (en daarmee hopelijk ook haalbaar) voorbeeld kan bedenken van de vrouw die ik graag wil zijn als ik groot word, is zij het. De tranen sprongen haar – en mij – in de ogen toen ze binnenwandelde in de tuin van een prachtig klein hotelletje in Nederland om daar al haar goede vrienden als verrassing te zien staan om samen met haar, manlief en dochterlief haar prachtig 40-jarig bestaan te vieren. Tijdens de overheerlijke late namiddagsbrunch werden wij allen bedankt om daar te zijn met de volgende woorden van manlief: “Iemand vroeg mij onlangs: moeten wij eigenlijk verjaardagen vieren? En waarom? Wel ik denk we die moeten vieren, omdat dit momenten zijn die we moeten zien als herinneringen aan momenten dat het leven ons toeroept: vier mij. Daarom moeten wij dit doen. En hoe kunnen we dit beter  dan samen met al de mensen die ons het dichtst aan het hart liggen.” Het feestkonijn sprak daarna de simpele maar o zo mooie woorden dat ze gewoon zo ongelofelijk gelukkig was: “ze zeggen dat de eerste 40jaar zijn om te smossen en te proberen en de volgende 40 voor het echte werk. Wel, ik kijk naar jullie en ik kijk er naar uit.”

En opeens besefte ik: dit wil ik ook. Zo ouder worden, met de mensen, al mijn vrienden, die mij het dichtst aan mijn hart liggen rond mij. Om de momenten die het leven ons geeft, om elkaar en het leven te vieren, te nemen en die ook effectief te vieren, met al die mensen rond mij. En zo kijk ik uit naar groot worden en hopelijk in de buurt te komen van deze prachtige vrouw die ik zo bewonder. Want zij herinnert mij eraan dat groot worden helemaal niet eng is, dat vriendschappen niet hoeven te vervagen omdat iedereen voor een stuk zijn eigen leven krijgt, dat het leven mooier is wanneer we het samen vieren, elke keer opnieuw. Zo kijk ik uit naar nog 20 jaar om te smossen, en naar de 40jaar daarna voor het echte werk.