Ik kan niet zeggen dat het op mijn to-do-lijst stond voor ik vertrok op reis – want daar stond verdorie al zo belachelijk veel op. Maar ik heb altijd al geweten dat ik ooit wilde skydiven. Toen ik twee weken geleden van enkele reisgenoten in het Namibische Swakopmund dan ook die vraag kreeg, was in mijn hoofd de beslissing stiekem heel erg snel gemaakt. Let’s jump!

Nu ik een dag na terugkomst de video van mijn sprong bekijk raast de adrenaline weer helemaal door mijn aderen. Het nerveuze gevoel op de grond, al kijkend naar twee voorgangers die compleet euforisch terug voet aan wal zetten. De opwinding terwijl het vliegtuig opstijgt en ik door de open deur tijdens de twintig minuten durende klim naar 10 000 voet getrakteerd werd op een schitterend uitzicht over Walvisbaai en de schitterende Skeleton Coast van Namibië. Vreemd genoeg was er op dat moment geen spoor meer van zenuwen. The only way was down, en ja natuurlijk ga ik nu even met mijn benen uit het vliegtuig hangen. En dan laat de instructeur los en ben je 30 seconden lang de prooi van de zwaartekracht. Een solo-skydiver ‘zwemt’ ons tegemoet en ik zwaai enthousiast. Met een snok trekt de parachute ons omhoog en dan volgt de immense stilte: ik vlieg. En op dat moment weet ik het zeker. Ach meneer Merlijn, een mooie vogel wil ik zijn.

Mental note 1: Mathias Schoenaerts is heet!
Mental note 2: must go to Zanzibar soon.
Voor alle foto’s klik hier.

Liefde. Ik word er niet wijzer van, ook al lijkt iedereen er wel een mening over te hebben. Wat het is, waar het over gaat. Wat echt is en wat niet. Hoe het in elkaar zit. Gelukkig zijn er de typische hollywood movies die ons graag vertellen over hoe liefde nu echt in elkaar zit. En als wij even veel geluk hebben als in Hollywood, komt het op het einde allemaal wel goed.

Vroeger lazen we sprookjes die eindigden met de prins en de prinses samen “.. en ze leefden nog lang en gelukkig”. Vandaag volgen we urenlang het huwelijk van Kate & William live om opnieuw een glimps van dat sprookje op te vangen. We kijken naar romantische comedies, wenen eens goed op de juiste momenten en hopen ooit – of hebben ooit- zelf onze prince charming tegen te komen. De prins op het witte paard.. iets waar stiekem elk meisje volgens mij toch wel van droomt. Toegegeven, ook al doet het soms zo’n pijn en denk ik soms: “kut liefde, wat een flauwe zever, laat ook maar”, eigenlijk ben ik een dikke sucker for love.. dus in afwachting for the real deal…

Zondagen kunnen heerlijk zijn. Zeker als ze worden doorgebracht in alle rust van mijn eigen tuin onder enkele zonnestralen. Nog heerlijker zijn ze wanneer ik dan virtueel op een nieuwe kunstenaar bots. Zijn naam is Alex Profit en ik ben stiekem een beetje verliefd op hem. Op zijn foto’s weliswaar. En op de prachtige videomontages die hij ermee maakt. Talent zeg ik u, talent waar ik van wegdroom..

(via)

Zo ongeveer een maand geleden waren ze de vierde Big Band die te bewonderen was op JIMtv, ze stonden al op verschillende lokale festivals, coverden Jay-Z en Alicia Keys en zingen liedjes over knuffelende ratten. Hun debuut-EP ‘Dead Beaver’ kwam uit in 2010, en geen paniek, de plaat klinkt alles behalve doods.  Ze zijn met zeven, komen uit het Leuvense en u kunt ze in die omstreken ook wel eens persoonlijk tegen het lijf lopen: ik heb het over The Herfsts. Hun muziek wordt omschreven als ‘rockende indie met een kantje af’ en hun EP ‘als een fijn lappendeken van stukjes Vampire Weekend, Weezer en The Police in hun jonge dagen’. Hun muziek is opgewekt en zit niet vol met het-is-af-met-mijn-lief-gezever (thank God), ze durven wel eens als apostels op de foto en ze zijn niet vies van eens in strakke pakjes en met konijnenoortjes op het podium te kruipen en dat laatste doen ze tegenwoordig wel vaker. The Herfsts is niet uw nieuwste boysband maar wel dé indiepop band van het moment die er telkens weer in slaagt origineel uit de hoek te komen omdat ze net niet dat voorspellende bezitten. Hun naam mag dan misschien een tikkeltje onuitspreekbaar zijn, de kritieken zijn terecht lovend. Maar oordeelt u vooral zelf. And enjoy!

Meer info vindt u ook hier.

Om de een of andere reden ben ik zeer moeilijk persoon wanneer het aankomt op oorbellen, kettingen en andere juwelen. Eén of ander trauma vanuit mijn kindertijd is daar niet aan verbonden (toch niet voor zover ik weet), maar ik heb het gewoonweg niet voor cliché juwelen of juwelen waar wel dertig andere kennissen mee rond lopen. Neen dank u. Geef mij dan maar de “iets vreemdere juwelen”. Of de juwelen gemaakt met passie. Of visie. Of uit idealisme. Of poëzie. Ach.

Het juweel hierboven is er zo één. Een vriendin van mij wees mij onlangs op dit pareltje van La Fille d’O. Ik zwijmel daarbij ook (extra, jaja het wordt beter) bij  het lezen van zinnen zoals: “A place where hearts run free and minds are bound to wander”. Of deze: “This necklace sits close to your neck – where the voice of the heart speaks at its loudest”. Stiekem schreeuwt het bijgevolg: koop mij! Maar ach. What the heart desires…. Is het niet dames?

Voor de fans, hier is de link!