Settelen? Nee, dank u.

Mensen die me kennen weten dat ze me met een bepaald 8-letterig woord naar de andere kant van de wereld kunnen jagen: settelen. Een eenvoudig en niet slecht klinkend woordje; voor mij een nachtmerrie. Mijn vorige vriend vroeg om te gaan samenwonen, een maand later heb ik het gedaan gemaakt. Niet dat het ‘settelen’ de enige reden was, maar toch, elke keer als ik dat woord hoor krijg ik kriebels over heel mijn lichaam. Van die slechte kriebels welteverstaan. Is er iets mis met me, vraag ik me dan soms af.

Steeds meer vrienden gaan samenwonen met hun lief, sommigen kopen zelfs een huis. Een huis! Samen! In een stad waar je de rest van je leven waarschijnlijk zal blijven. Ik bewonder die dosis lef, zeker als ik naar mezelf kijk. Ik durf niet eens een huurcontract van langer dan anderhalf jaar aan te gaan. Anderen plannen wanneer ze aan baby’s gaan beginnen en nog anderen hebben zelfs al een baby. Kan je het je voorstellen? Ik hou mezelf dan altijd voor dat het niet abnormaal is dat ik zo denk. Mensen verschillen. Ik hou er nu eenmaal van om ongebonden te kunnen leven, niet vast te zitten op één plaats en mijn vrijheid te houden. Gewoon doen wat ik wil, de mogelijkheid hebben op het vliegtuig te springen en alles achter te laten. Ik ben nog maar 24, de wereld ligt nog aan mijn voeten. De man van mijn leven vinden, settelen en drie kinderen, een tuin en een stinkende hond hebben. Nee, daar bedank ik voor. Voorlopig toch.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://ditgeheelterzijde.be/2011/08/settelen-nee-dank-u/trackback/

Comments

Ik stap gewoon mét lief op dat vliegtuig, da’s dan optie drie en dat kan ook he ;)

Gewoon genieten van leven :)

Helemaal verstaanbaar! Daar is zeker niets abnormaals aan. ;)

Post a comment