Het ongrijpbare meisje

Wie zich ’s avonds in bed ligt te vervelen en zin heeft in een lekker goed boek, raad ik ‘ Het ongrijpbare meisje’ van Mario Vargas Llosa aan. Ik heb een aantal dagen geleden de laatste pagina gelezen en het verhaal zit nog steeds in mijn hoofd! Hoe Llosa je mee kan voeren op zijn zee van fantastische woorden is onbeschrijfelijk. De Peruviaanse auteur heeft dan ook niet voor niets vorig jaar de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen. De jury kende de prijs toe voor ”de manier waarop hij machtsstructuren in kaart brengt en zijn scherpzinnige beelden van het verzet, de opstand en de nederlaag van het individu”. Vooral  dat laatste vind ik passend bij dit boek. De nederlaag van het individu. Nederlaag met grote N.

In de liefdesroman staat latino Ricardo centraal. Ricardo en zijn steeds wederkerende Nederlaag. Ricardo is verknocht aan een (ongrijpbaar) meisje. Lily. Hoe hard ze hem ook kwelt, pest en vernedert, zijn liefde voor haar gaat nooit weg. Hoe hard hij ook probeert, hij zal haar nooit echt hebben én ze zal hem ook nooit echt loslaten. Eén grote kwelling dus. Hij is op één of andere manier verbonden met die ‘duivelin’. Ze zit overal. In zijn hoofd, zijn armen en soms zijn bed. ‘t Begint allemaal als hij als jongen van 13 stapelverliefd wordt op het nieuwe meisje in het dorp. Een verliefdheid die hem in zijn hele leven nooit zal verlaten. Blijkt dat haar hele creatie verzonnen is. En dan verdwijnt ze ineens. Ricardo heeft geen idee waar ze naartoe is. De lezer volgt Ricardo mee naar Parijs. ‘Was dat niet het beste wat een mens kon overkomen? Leven, als in de versregel van Vallejo, te midden van de ‘lommerrijke kastanjebomen van Parijs’?’ Ricardo slaagt er op zijn manier in gelukkig te zijn. Of beter: tevreden te zijn met het leven dat hij heeft. Niet meer of minder willen. Tot dat Lily weer opduikt, maar dan als ‘kameraad Arlette’, die zich inzet voor de revolutie in Peru. Ricardo verklaart haar opnieuw zijn eeuwige liefde en trouw. Zij speelt ermee alsof het een verfrommeld papiertje is. Ze scheurt het in twee en verdwijnt weer uit zijn leven. Ricardo zet zijn leven in een soort slaapstand en aanvaardt zijn lot. ‘Sinds ik je ken, heb je nooit anders gedaan dan mij problemen bezorgen. Dat is mijn lot. En tegen het lot begin je niets.’

Een constante in de boeken van Llosa is dat hij de politieke situatie in het land integreert in het verhaal. De liefdeshistorie van Ricardo en Lily (en haar alter ego’s) is verstrengeld met de verzetsstrijd in Peru en het dagelijkse leven in Parijs. Heel interessant!

Zij die schrik hebben voor een typische zeemzoete roman, dat is in dit boek absoluut niet het geval. In het begin had ik er even schrik voor, maar Llosa laat zo’n gemene en verborgen kant van liefde en passie zien, dat hij met kop en schouders uitsteekt boven ordinaire romans.

Aanrader!

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://ditgeheelterzijde.be/2011/05/het-ongrijpbare-meisje/trackback/

Comments

Hij ligt klaar om mee te nemen naar Griekenland! Ik ben benieuwd!

Geniet ervan! :)

Ik ga hem ook meenemen op vakantie!

Post a comment