Être, c’est se choisir

Op zo van die winterse – en eigenlijk ook wel zomerse - dagen dwaal ik soms af met mijn gedachten. Op zoek naar antwoorden op al die existentiële vragen. Eens je met je hoofd in die wereld zweeft, blijf je maar denken en zoeken naar ‘iets’. Dan stroomt er een warme zalige gloed door mijn lichaam en voel ik me intens gelukkig, maar af en toe jaagt het me ook de stuipen op het lijf… Het leven is eigenlijk gewoon intens genieten, we leven één keer, en het is met die ene keer dat we het moeten doen. Want plots ben je dood, en ben je weg. Dat is zo angstaanjagend. Eén leven, ongeveer 75 jaren (als je geluk hebt), 27394 dagen… Daarmee moet je het doen! Je krijgt niet meer of minder als je braaf bent. Op zo’n filosofische wie-ben-ik-momenten stuiteren er duizendeneenvragen door mijn hoofd. Allemaal zonder juist antwoord.

Ben ik gelukkig? Ik denk het wel. Maar dan komen weer die gedachten en alle mogelijke dingen die ik nog wil doen in het leven. Helaas gaat dat niet. Dat heb ik al vrij snel moeten beseffen. Ik zal nooit meer de tweede Jane Goodall worden en jarenlang tussen de apen leven, of als een moderne Moeder Theresa de armen helpen. Harten beroeren in de schouwburg met een geweldige zangstem (die ik voor alle duidelijkheid niet heb) zal er ook nooit van komen. Ergens voelen al die gemiste kansen aan als een grote leegte. Het besef dat ik in dit leven, dat nog maar 24 lentes oud is, al keuzes heb gemaakt die de rest van mijn leven bepalen. En dat vind ik eng. Al die keuzes die gemaakt moeten worden. Zo gewichtig.. en eigenlijk toch ook niet.

Om het in een aantal wijze woorden van op-en-top-existentialist Sartre te verwoorden: “Het besef dat de mens zijn eigen leven inhoud moet geven en daarvoor zelf verantwoordelijkheid draagt, vervult hem met angst”. Wel, ik geef hem gelijk! Maar het is ergens ook gewoon heel erg spannend om een leven voor je te hebben waar nog ontelbare keuzes gemaakt moeten worden.

Om af te sluiten met een vrolijke noot: Monthy Pythons meaning of life: Death. Het is niet allemaal kommer en kwel!

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://ditgeheelterzijde.be/2011/02/etre-cest-se-choisir/trackback/

Comments

Mooi! Maar waarom zou je geen Jane of Theresa meer kunnen zijn? Het lijkt mij nog lang niet te laat… Die zangstem kan je niet kweken, maar het mooie van keuzes is ook wel dat je ze altijd kan maken. Op je 23e of op je 46e…

Herkenbaar. Inspirerend. Dankje

Prachtig :)

Post a comment