Good morning Barcelona

7u30. Ik hijs mezelf uit bed, werk een banaan naar binnen en trek mijn loopschoenen aan. 10°C. Ik begin te lopen. Dit was mijn nieuw voornemen in 2011, vroeg opstaan en gaan lopen om dan vol goeie moed aan de rest van mijn dag te beginnen. Dus nog half slapend maar wel in short en t-shirt (don’t you just love living in the south) jog ik richting strand. De zon begint er net door te komen en de duisternis van de nacht verdwijnt stilaan in het zonlicht van een nieuwe dag. Ik vind Barcelona best wel leuk op dit tijdstip; de stad is nu zoals hij op geen enkel ander moment van de dag is: stil. De clubs hebben zo’n dik anderhalf uur geleden iedereen buiten geschopt en het is nog net iets te vroeg voor de rest van het stad om weer tot leven te komen. Het enige geluid is dat van de straatvegers die de laatste resten van afgelopen nacht wegvegen. Verder niks dan stilte. En het geluid van mijn loopschoenen. Heerlijk.

De niet zo sportfanaten onder u denken nu ongetwijfeld: “zijt ge zot?! Wie staat er nu om 7u30 op om te gaan..joggen?!”. Zo krijg ik ook wel regelmatig een blik toegeworpen van die enkele zielen die wel al uit hun bed zijn en denken: “welke idioot trekt er nu om 8u15 een sprintje op Passeig del Colon?”. Wel ja, ik dus. Will Smith zei ooit dat ‘de key to life’ lopen en lezen is. Lezen omdat wij enkel een herhaling zijn van de geschiedenis en waar je ook doorgaat, er altijd al iemand anders is geweest die hier ook is doorgegaan; er bestaan geen nieuwe problemen. En lopen omdat wanneer je loopt, er een stemmetje in je hoofd zit dat zegt ‘stop er mee, ik ben zo moe, ik heb pijn (of in mijn geval:ik ben nog moe en uw bed was toch veel warmer)’ dat je wilt doen opgeven, maar als je leert doorzetten en dat stemmetje verslaat, leer je doorzetten in het leven. I kind of tend to agree.. Toegegeven, lopen is soms een hel maar wanneer ik na een uur mijn straat weer inloop en het toch maar weer gedaan heb, dat is het moment dat ik denk: bring it on life, nu kan ik u wel aan. Lopen is een beetje zoals mediteren of yoga, stick to it en het brandt je ego weg. Verder lopen ondanks het feit dat je het soms wilt uitroepen omdat alles lijkt pijn te doen en je jezelf af vraagt waarom je dit in godsnaam toch aan het doen bent, dat is waar kracht vandaan komt, dat is waar achteraf voldoening uit groeit. Lopen is voor mij een beetje zoals drugs, maar dan gezonder. The more you get it, the more you want it. (En ik ben er van overtuigd dat de natural high die ik van lopen krijg, minstens even goed is en veel langer duurt). Dus nu hijs ik mezelf (bijna) elke dag om 7u30 uit bed. En zie de zonsopgang op het strand. Terwijl ik zwoeg en zweet en mijn ego stilaan wegbrandt en mijn doorzettingsvermogen en wilskracht steeds groter worden. En ik toch zo’n 5min per dag denk dat ik de wereld aan kan.

Ondertussen zit ik na een warme douche, mijn tweede tas koffie leeg te drinken in de ochtend zon op mijn terras met een croissant en realiseer mij dat ik voor 9u30 al meer gedaan heb dan ik soms op een hele dag doe en mij afvraag waarom ik niet vaker vroeg opsta. Good morning Barcelona.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://ditgeheelterzijde.be/2011/01/good-morning-barcelona/trackback/

Comments

“Love what you do and do what you love”. Like the philosophie of Mr. Smith. Keep on running girl!

I kind of tend to agree :)

Respect :)!!

Post a comment