cold feet

Het is bijna zo ver. Morgen trek ik er weer op uit. Niet zo ver deze keer, maar wel voor langere tijd. En het is echt wel tijd. Tijd voor iets nieuws, tijd voor verandering. Ik ben er klaar voor. Of dat denk ik toch. Alle tekenen wijzen er op van wel: er is weer het één en ander afgerond (lees: rijbewijs, een stukje Azië ontdekken, verhuizen,…), er zijn nieuwe projecten in de maak, meerdere van mijn vrienden worden rond deze tijd of in de nabije toekomst zelf newborn buitenlanders waaronder onze eigenste Velma Kelly, enkele dromen werden gerealiseerd (en enkele nieuwe staan al aan te schuiven) en de sociale filter werd de afgelopen maanden eens duchtig op mijn vriendengroep gezet, het was nodig. Met andere woorden, er is dus plaats. Plaats in mijn leven, plaats in mijn hoofd. Alles is geregeld; appartement: check, reisroute: check, bagage: check?(I am a woman after all..), emotionele toestand: euhm.. diep van binnen weet ik echt wel dat dit is wat ik wil, en toch bekruipt de laatste dagen een gevoel van ‘cold feet‘ mij. Ongelofelijk zin hebben in iets en tegelijkertijd met bangheid je hart vasthouden naarmate het dichterbij komt. De vragen komen boven, het inpakken vlot maar niet en alles lijkt opeens zo ver weg. ‘Is dit echt wat ik wil?’ ‘Zou ik niet beter iets anders doen?’ ‘Gaat het mij wel lukken?’ Zo van dat gezever dus. Ik heb dit meestal wel en het gaat ook wel weer voorbij. Maar momenteel twijfel ik nog even, heel even maar. Net voordat ik mijn vleugels spreid. Klaar…spring…vlieg…Barcelona.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://ditgeheelterzijde.be/2010/08/cold-feet/trackback/

Comments

Meid, ik herken mezelf helemaal in dat rare gevoel, beseffen dat het eigenlijk toch wel héél spannend is hè. Maar ik denk eerlijk gezegd dat als er iemand is die daar in Barcelona een geweldig leventje voor zichzelf gaat creëren, dat jij het wel bent. Ik ga u missen in Stella-city, maar wens u ook zooo ontzettend veel plezier toe :)! Geniet ervan.

Post a comment